บ้านเดิม

ภาพประกอบ

"มัธยันต์" เล่าเรื่องขนหัวลุกของหญิงเฒ่าผู้กลับไปสู่บ้านเดิมของตน

เกือบหนึ่งเดือนเต็มๆ มาแล้วที่หญิงชราต้องสะดุ้งตื่นกลางดึก หัวใจเต้นแรงราวจะพังทลายออกมานอกอก....จนกระทั่งกลายเป็นความชินชาในระยะหลังๆ

นอนหงายลืมตาโพลงอยู่ในกระท่อมโย้เย้เพียงเดียวดาย นอกจากเสียงคลื่นซัดชายหาดกับเสียงยอดไม้ทอดถอนใจกับสายลม สรรพสิ่งก็คล้ายตกอยู่ในความเปล่าเปลี่ยวและน่าวังเวง ประหนึ่งโลกนี้กลายเป็นโลกร้างโดยสิ้นเชิง

โลกอันอ้างว้างเยือกเย็นที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งคุ้นเคยมาชั่วชีวิตเต็มที!

ผัวของแกล้มตายไปพร้อมๆ กับลูกชายตอนออกไปหาปลา ประสบกับมรสุมรุนแรงจนเรือคว่ำ แกต้องรับจ้างเขาทำปลาแทบทั้งวันเพื่อหาเงินมาเลี้ยงชีพ บางคืนก็ต้องนอนก่ายหน้าผากเมื่อคิดว่าจะมีเรี่ยวแรงทำงานไปได้อีกเนิ่นนานเท่าไหร่หนอ จนกว่าจะถึงวันนั้น...

วันที่แกจะได้พบกับลูกผัวในโลกหน้า...แม้เพียงครั้งเดียวก็ยังดี

บางวันที่ไม่ได้ทำงาน พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านมาวิ่งเล่นเกรียวกราวจนเหน็ดเหนื่อย แม่เฒ่าก็จะกวักมือเรียกพวกมันเข้ามา มีขนูกขนมหรือผลไม้อะไรก็แจกจ่ายให้กิน เด็กบางคนเคยถามซื่อๆ ประสาเด็กว่า...ยายมาจากไหน?

"โน่น...ฝั่งโน้น!" แกชี้มือไปที่ผืนทะเลไพศาล "ยายมาจากทางโน้นตั้งแต่ยังไม่รู้ความนั่นแหละ พ่อแม่ก็ไม่เคยบอกว่าบ้านเดิมอยู่ที่ไหนแน่"

"สงสัยมาจากทะเลมั้ง?" ใครคนหนึ่งร้องขึ้น คนอื่นๆ หัวเราะอย่างสนุก...มันบอกว่าบ้านเดิมอยู่ชุมพร อีกคนไกลหน่อยถึงระนอง แต่บางคนมาจากราชบุรีก็มี เพชรบุรีก็มี...น้อยคนนักที่จะมีบ้านเดิม หรือรกรากอยู่ที่ปราณบุรีมาตั้งแต่แรก

เออ! ได้พูดคุยกับเด็กๆ ก็แก้เหงาดีเหมือนกัน ทำให้ลืมความโดดเดี่ยวเดียวดายของตัวเองไปได้ชั่วครั้งชั่วคราว...

หญิงชรานึกถึงความฝันแปลกประหลาด และน่าสะพรึงกลัวในช่วงแรกๆ ขึ้นมา

ในฝันนั้น แกกำลังหนาวสั่นงันงกอยู่ในน้ำ...หนาวจัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จนต้องกระเสือกกระสนหนีตายขึ้นมาบนชายหาดเปลี่ยวปลอด ก่อนจะหันกลับไปดูท้องทะเลอันอ้างว้างอยู่ใต้แสงดาวสะพรั่งฟ้า...ซมซานเข้าไปหาความอบอุ่นในดินแดนที่แกไม่เคยรู้จักมักคุ้นมาก่อนเลย...

ทำไมแกถึงฝันว่าตัวเองกระเซอะกระเซิงหนีตายขึ้นมาจากทะเลลึกเล่าหนอ?

ความฝันในคืนต่อมาก็คือการเห็นตัวเองอยู่ในหลืบถ้ำกว้างขวาง แสงสว่างจากปล่องหินเบื้องบนทำให้มองเห็นผู้คนรูปร่างแปลกประ หลาด กระจัดกระจายกันอยู่ในถ้ำเงียบๆ บ้างกินอาหาร บ้างพูดคุยพึมพำ และบ้างก็เอนกายนอนด้วยความเหน็ดเหนื่อยเต็มประดา

คุณพระช่วย! ตั้งแต่เกิดจนแก่เฒ่าปูนนี้แกไม่เคยอาศัยอยู่ในถ้ำมาก่อนเลยนี่นา!

คืนต่อๆ มา หญิงชราก็ฝันถึงภาพน่ากลัวบ่อยๆ ตั้งแต่เข้าไปขดตัวนอนอยู่ในโพรงไม้ วิ่งหนีเสือ ช้าง มังกรยักษ์ เหยี่ยวตัวมหึมาที่ถาโถมลงมาโจมตีเหยื่อของมันอย่างรวดเร็วและเหี้ยมเกรียม...บางครั้งต้องตะเกียกตะกายหนีสัตว์ร้ายขึ้นไปอยู่บนยอดไม้ตัวสั่นระรัว

หญิงชายอื่นๆ ที่แกรู้จักมักคุ้นก็ล้วนแต่ประสบกับชะตากรรมแบบเดียวกัน...

ความฝันน่าขนลุกขนพองที่เกิดขึ้นต่อเนื่อง ทำให้ความอกสั่นขวัญแขวนกลายเป็นความเคยชิน จากการสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยใจเต้นกระหน่ำก็กลับเฉยเมย...เหลืออยู่แต่ความสงสัยว่าทำไมความฝันแปลกประหลาดถึงได้ประดังเข้ามาไม่หยุดหย่อน

วาระสุดท้ายใกล้จะมาถึงแล้วละหรือ?

"กลับบ้าน..." แม่เฒ่าบอกกับตัวเองอย่างแน่ใจ "ในที่สุด ไม่ว่าใครก็ต้องกลับบ้านเก่ากันทุกคน! ว่าแต่บ้านเก่าของข้าอยู่ที่ไหนกัน?"

ฝั่งโน้น อย่างที่แกเคยบอกพวกเด็กๆ น่ะหรือ? หญิงชราไม่ค่อยแน่ใจนักว่ามันคือบ้านเก่าที่แท้จริงของแกหรือเปล่า?

ระยอง จันทบุรี แหละหรือว่าตราด...มันนานมากแล้ว นานเหลือเกิน...นานจนเหมือนกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นในชาตินี้ด้วยซ้ำ! นานจนจำไม่ได้แน่นอนแล้วว่าบ้านเก่าของแกอยู่ที่ไหนกันแน่? จนกระทั่งถึงคืนนี้...

หลังจากทบทวนความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเอง ที่ย้อนกลับไปเริ่มต้นตอนที่แกซมซานขึ้นจากทะเลอันหนาวยะเยือกจับใจ...แม่เฒ่าลุกเดินออกจากกระท่อมเหมือนถูกสะกดจิตท่ามกลางแสงดาวสะพรั่งฟ้าไม่ผิดอะไรกับคืนนั้น...

จนกระทั่งถึงชายหาดที่อวลซ่านด้วยกลิ่นทะเล เสียงคลื่นเสียงลมราว จะกล่อมเห่ต้อนรับ...รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากเหี่ยวย่นเมื่อมีอะไรบางอย่างสว่างวูบเข้ามาในความทรงจำ...

หญิงชราเดินลงน้ำเยือกเย็น ก้าวย่างเชื่องช้า...ก้าวไปอย่างมั่นอกมั่นใจว่า บัดนี้แกได้กลับมาสู่บ้านเดิมตั้งแต่ครั้งดึกดำบรรพ์ของตัวเองเสียที!

เครดิต ใบหนาด ข่าวสด

BBCode	[url=http://www.installict.com/board/index.php?topic=7117.0]บ้านเดิม[/url]
HTML	<a href="http://www.installict.com/board/index.php/topic,7117.0.html">บ้านเดิม</a>

	ผู้เขียน	หัวข้อ: บ้านเดิม (อ่าน 951 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้