หลอนสุดขีด

[installict]

หลอนสุดขีด

"พรรณราย" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากโรงแรม ผีดุ

ดิฉันได้พบเรื่องสยองขวัญสุดขีดโดยไม่คาดฝัน ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำว่าจะมีเรื่องสุดสยองแบบนี ้...น่ากลัวจนเคยสงสัย ว่าตัวเองทำไมไม่ช็อกตายไปเสียก่อน?

ประสบการณ์หลอนสุดขีดเกิดขึ้นในโรงแรมที่อุดรฯ ค่ะเมื่อเรา-คือดิฉันกับเบญจาเพื่อนร่วมบริษัทไปเที่ยวกับบริษัทท ัวร์ จุดหมายคืออีสานตอนบนกับข้ามโขงไปลาว

คืนแรกนั่นเองที่กลายเป็นคืนอุบาทว์ของชีวิต!

ดิฉันขอข้ามเรื่องการเดินทางและท่องเที่ยวต่างๆ เพื่อเข้าจุดหมาย...เมื่อเรากินอาหารค่ำเสร็จก็เข้าพ ักโรงแรมชั้นดี ทั้งใหม่และสะอาด ไม่มีอะไรน่ากลัวหรือน่าหวาดระแวงว่าจะมีอันตรายใดๆ เพราะมีล็อกและโซ่คล้องประตู ม่านสีไข่ไก่ดูกลมกลืนกับผนังห้อง เตียงใหญ่กว้างขวางชนิดนอนได้สามคนสบายๆ

ราวสี่ทุ่ม เรากำลังจะเข้านอน เบญจาเกิดมีปัญหาเรื่องรอบเดือนเร็วกว่ากำหนด แถมไม่ได้นำของจำเป็นติดตัวมาด้วย เลยบอกว่าจะลงไปซื้อที่ร้านใกล้ๆ โรงแรม ดิฉันเพิ่งนึกได้ว่าน่าจะโทร.ไปบอกโอปะเรเตอร์ให้ช่ว ย แต่เพื่อนก็ออกไปราวห้านาทีแล้ว

จัดการล็อกประตูแล้วคล้องโซ่ เปิดไฟทั้งห้องน้ำและห้องนอน แถมเปิดทีวีเอาเสียงเป็นเพื่อนก่อนจะขึ้นเตียง...

เพียง แต่ซุกร่างเข้าไปใต้ผ้าห่มเท่านั้น แสงไฟก็หรี่วูบจนดิฉันต้องผงกหัวขึ้นอย่างลืมตัว แล้วสว่างขึ้นตามเดิม กำลังจะถอนใจโล่งอกก็ใจหายวูบเมื่อภาพในจอทีวีดำมืดก ่อนกลายเป็นฝ้าขาวๆ ส่งเสียงซ่า...สะท้านเข้าไปในหัวใจจนดิฉันนอนตัวแข็ง ทื่อ

พริบตานั้นเอง แสงไฟทั้งห้องก็ดับวูบลงอีกครั้ง!

ได้ยินเสียงตัวเองร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ หันไปมองทางหน้าห้องน้ำก็มืดสลัวเช่นกัน...ไฟเสีย! ดิฉันถอนใจยาว ใจคอชักไม่ค่อยดี แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะครื นมากระทบหู...คุณพระ ช่วย! เสียงจากทีวีนั่นเอง!!

ภาพของหญิงชายกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมวงดื่มเหล้า หัวเราะเริงร่า ทั้งๆ ที่ไฟฟ้าดับทั่วห้อง แต่ทีวีกลับเปิดโร่...ดิฉันสะบัดหัว หลับตา สูดลมหายใจยาว เชื่อว่าตัวเองคงฟั่นเฟือนไปชั่วคราว หรือไม่ก็ต้องแพ้ยาแน่ๆ แต่เอ...เราไม่ได้กินยาอะไรนี่นา ไม่ได้เป็นหวัดเป็นไข้หรือภูมิแพ้ ร่างกายยังแข็งแรงดีเช่นเดียวกับคนในวัยสามสิบต้นๆ ทั่วไป

เสียง หัวเราะดังก้อง คล้ายกับถาโถมเข้ามาทุกทิศทุกทาง...ลืมตามองทีวีให้แ น่ใจอีกครั้ง แล้วก็ได้เห็นภาพนั้น...ภาพที่ติดหูติดตาไปชั่วชีวิต !

ใบหน้าของหญิงชายในจอหันขวับมาจ้องมองเย้ยหยัน หัวเราะร่า เสียงสะท้อนสะท้านเข้าไปถึงหัวอกหัวใจ! ดิฉันได้ยินเสียงตัวเองหวีดร้องแสบแก้วหู โลกทั้งโลกกำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ กระโดดผลุงจากเตียง ไฟสว่างพรึ่บแต่ทีวีกลับดับวูบดื้อๆ

ช่างเถอะ! ไม่แยแสอะไรอีกแล้ว คิดจะเผ่นออกจากห้องอุบาทว์นี่ให้เร็วที่สุด ถอดโซ่มือไม้สั่น หมุนล็อกกระชากบานประตู...แต่มันไม่ขยับเขยื้อนราวกั บกลายเป็นประตูเหล็ก ประตูนรกแน่นหนาที่กักขังดิฉันไว้ตลอดกาล!

คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วยเถิด! ดิฉันน้ำตาไหลพรากอาบหน้า ตัวสั่นงันงกไม่ผิดกับลูกนกต้องลมหนาว... ทำไมเบญจาไม่กลับมาเสียทีหนอ?

มือถืออยู่ไหน? ต้องเรียกเธอมาช่วย แต่เกิดสับสนจนจำเบอร์ไม่ได้...โทร.หาโอปะเรเตอร์ไงล ่ะ! ขอให้ช่วยเปิดประตูด้วย แต่ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนขยับไม่ไหว...นี่มันอะไรก ัน เกิดนรกจกเปรตอะไรขึ้นมา? หรือเรากำลังตกอยู่ในความฝัน...ฝันร้ายสุดขีด!

"พรรณ! พรรณ..." เสียงแว่วๆ ของเบญจานั่นเอง ดิฉันหอบหายใจฮั่กๆ ยิ้มทั้งน้ำตา เพื่อนมาแล้ว! กลับมาเสียที! แต่ว่าเกิดนรกจกเปรตอะไรขึ้นมาล่ะ?

เสียงทุบประตูแรงๆ ถี่เร็วขึ้น ดิฉันร้องสุดเสียงให้ช่วย พยายามดึงประตูเบญจาก็คงพยายามผลักเข้ามา แต่ก็สิ้นหวังทั้งคู่...ขณะที่อากาศเย็นยะเยือกจนหนา วสะท้านไปถึงหัวใจ ไฟดับวูบอีกครั้ง ความมืดถาโถมเข้าใส่ คราวนี้ดิฉันปล่อยโฮ ทรุดลงกองกับพื้น ซบหน้าร้องไห้กับท่อนแขนจนตัวโยน สลับกับร่ำร้อง...ช่วยด้วย! โปรด ช่วยฉันด้วยเถิด!

"พรรณ! ทำไมมานอนที่นี่?" เสียงเบญจาดังแว่วๆ มากระทบหู ดิฉันลืมตาขึ้นก็เห็นหน้าเพื่อนชะโงกมาหา กรีดร้องอีกครั้งก่อนจะโถมเข้ากอดรัด ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเทา...รุ่งขึ้นเราก็ขอตัวบ ินกลับกรุงเทพฯ ทันที

ดิฉันโดนผีหลอกหรือฝันร้ายสุดขีด? แม้จะหาคำตอบไม่ได้จนถึงวันนี้ แต่ดิฉันก็ขอสาปส่งห้องพักโรงแรมไปชั่วชีวิตเลยค่ะ!

[mukeiei]